Αυτό είναι ένα VW "Bus" του 1962, με διπλή σειρά καθισμάτων,
σε χρώμα σιέλ, με γκρίζο του μίνιου και με σκουριές.
Το σαλόνι είναι από γκρίζο βινύλιο με κολλητική ταινία.
Διαθέτει τετρακύλινδρο κινητήρα διπλής εισαγωγής, του 1971, 60 ίππων.
Μου αρέσει που το είχαν στο Τμήμα Σέρβις
ενός συνεργείου Porsche στο Κάμπελ, στην Καλιφόρνια.
Έχει καρότσα, δύο σειρές καθισμάτων και μια έξτρα πόρτα στο πλάι.
- Μάικλ; - Τζέρι!
- Είσαι να πάμε για καφέ; - Σίγουρα. Πέρνα.
- Σε λίγο είμ' εκεί. - Εντάξει.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Σήμερα κάλεσα τον Μάικλ Ρίτσαρντς.
Ήταν "γείτονάς" μου στο σίριαλ επί εννιά χρόνια.
Μείναμε στενοί φίλοι.
ΜΕΡΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΕΔΩ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΜΕΝΑ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
Γιατί θες καφέ; Χρειάζεσαι να τονωθείς;
- Να τονωθείς; - Να με προσέξουν! Να τονωθώ!
Θέλω την αντίδρασή σου, τη γνήσια,
σε αυτό το όχημα που επέλεξα ειδικά για σένα.
Πω πω, είναι…
Γουστάρω! Τρελαίνομαι.
- Είναι εσύ, Μάικλ. - Εγώ!
Μ' αρέσει αυτό. Που ρίχνω μέσα ό,τι έχω.
Όχι αναγκαστικά καφέ. Ο τίτλος είναι.
- Εσύ δεν πίνεις. - Πίνω.
Τι είναι; Καφές; Ξίδια; Χρήμα;
- Έτσι ζεις τώρα; - Έτσι.
Αχ, βρε Τζέρι!
Τρεις προτεραιότητες έχω.
Καφέ, ξίδια και μπόλικο χρήμα!
Τι άλλο να σου δείξω;
Εδώ είναι το Μουσείο Γκέτι, στ' αριστερά.
Το πουλούσαν, Τζέρι. Ζητούσαν 7,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κοίτα την πρόσοψη, κατρακυλάει στον λόφο!
Έβαλαν τοιχείο αντιστήριξης κάτω.
Προβλέπουν ότι θα πέσει κι άλλο.
Θεέ μου.
Η πισίνα είπε ήδη αντίο!
Η μισή πήρε την κατηφόρα.
- Θεέ μου. - Να, κοίτα!
Η πισίνα, Τζέρι. Κοίτα!
Γιατί να δώσεις 7,5 εκατομμύρια
όταν ξέρεις ότι, αναπόφευκτα, θα γκρεμιστεί όλο;
Μια μικρή κλίση του άξονα και… ώρα για μπουρμπουλήθρες!
Έγινες υποβρύχιο.
Θυμάσαι που αλλάξαμε;
Εγώ έπαιξα εσένα κι εσύ εμένα,
αλλάξαμε σπίτια.
- Τα κοτόπουλα Ρότζερς. - Είμαι χάλια σ' αυτό.
Πορτοκαλί σήμα.
Όταν άνοιξες, σε χτύπησε το πορτοκαλί φως, κι έκανες πίσω.
Από τα πιο καλά αστεία!
Αλλά αυτή ήταν η εγκεφαλική σου πλευρά, που πάντα εκτιμούσα.
"Το φως είναι τόσο δυνατό, που μου λυγίζει τη μέση".
Θεέ μου. Ωραία ήταν τότε.
Ωραία ήταν τότε.
Μου έδωσες τον ρόλο της ζωής μου.
Κι εσύ την εμπειρία της ζωής μου.
Που έπαιξα μαζί σου, έτσι;
Με σένα κοντά μου, Τζέρι, θα γίνω ένας τρελός χαρακτήρας.
- Σταδιακά, αυτό θα συμβεί. - Προχώρα.
- Στρίβεις κάπου εδώ; - Ναι, πού;
- Π.χ. στη Μεντίο; - Ναι.
Εδώ πάνω μένει ο Σούγκαρ Ρέι Λέναρντ.
Σ' αυτό εδώ το σπίτι. Πάμε για ένα γεια.
- Είσαστε φίλοι; - Ναι, τον ξέρω.
Ίσως μας καλέσει.
Σούγκαρ!
Μπάρι, τι κάνεις εδώ;
Είπε ότι εδώ μένει ο Σούγκαρ Ρέι.
Ο Μπάρι Κατς.
ΜΑΝΑΤΖΕΡ - ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
Έχω να τον δω από το 2002, που γύριζα το Comedian.
Ένα μόνο έχει να κάνει…
- Εδώ έρχεσαι; - Ναι.
- Σοβαρά; - Γεια.
- Είναι εδώ ο Σούγκαρ; - Ο Σούγκαρ;
- Εδώ μένει ο Σούγκαρ Ρέι Λέναρντ; - Όχι.
- Πω πω! - Ήρθες σε λάθος σπίτι;
- Ποιος μένει εδώ; - Ο Τζέι Μορ.
- Ποιος είναι αυτός; - Κωμικός και ηθοποιός.
Θα μένει στο διπλανό. Έκανα λάθος.
- Σίγουρα; - Ναι. Στο διπλανό.
Ο Τζέι μένει δίπλα στον Σούγκαρ;
Να πούμε γεια. Μην είμαστε αγενείς.
- Αληθινό είναι; Κοίτα! - Δεν ήξερα ότι ήταν γκέι.
Τρομάζω τώρα.
Είμαι σίγουρος ότι εδώ έμενε.
Παράξενο που…
- Πώς σου φαίνεται; - Το αμάξι; Τέλειο.
Με κάνει να θέλω να πάρω κάτι τέτοιο και να…
Φαντάζεσαι πόσο θα ταραχτεί ο Τζέι Μορ;
- Γιατί; - Αν το μάθει.
Δε ζητήσαμε συγγνώμη;
- Όχι! - Δε φύγαμε αξιοπρεπώς;
Να πάμε πίσω.
Όχι, δεν ξαναπάω.
Δεν είμαστε αγενείς,
αλλά ήρθαν σπίτι σου σταρ από κωμωδία της τηλεόρασης,
πόσο θα τους έχεις να περιμένουν έξω;
Ίσως να ήταν πάνω και να ντυνόταν.
Σου είπα, είχε εργάτες δίπλα, δε θα κοιμήθηκε καλά.
Ας κατέβαινε με τη ρόμπα!
Αν έχει τόσο μικρό σκύλο, θα 'χει και ρόμπα.
- Βελούδινη. - Ναι.
Μεγάλη βόλτα για έναν απλό καφέ.
Κάποιος με πήγε στο σπίτι του Σούγκαρ Ρέι.
Συγγνώμη. Λυπάμαι πολύ.
Πες μου την αλήθεια.
Τον ξέρεις τον Σούγκαρ; Στ' αλήθεια;
- Αν τον ξέρω; - Την αλήθεια.
Όχι. Δεν τον ξέρω.
Κοίτα, δε θυμάμαι και το παρελθόν.
Φυσικά. Το παρελθόν δεν το θυμάσαι.
Τι άλλο υπάρχει να θυμάσαι;
Ορίστε, 125 χρόνια ψυχολογίας πάνε για πέταμα.
Αν φερόσουν έτσι κάποτε, θα κατέληγες στη φυλακή.
Η φυλακή είναι…
βασικά ο τρόπος που οι μεγάλοι τιμωρούν τα παιδιά.
"Πήγαινε μέσα και μείνε εκεί!
Ακούς εκεί! Έκλεψες ψιλικατζίδικο; Στο κελί!"
"Μα οδηγείς και πατάς τόσον κόσμο;
Μ' ένα σάντουιτς στο χέρι, και χωρίς να κοιτάς!"
"Κάτσε στο κελί και σκέψου τι έκανες, Τσαρλς Μάνσον.
Αυτό εκεί ήταν πάρτι!
Θα 'πρεπε να ντρέπεσαι".
"Θα μείνεις νηστικός απόψε".
Δε θα νιώθει περίεργα τώρα ο Τζέι Μορ;
"Ποιος ήρθε σπίτι μου; Τι ήθελε εδώ;"
"Έψαχναν πού μένει ο Σούγκαρ Ρέι Λέναρντ".
Και πώς είπαν τον σκύλο μου;
Δε θέλω να το πω.
Εκεί θα πάμε;
Σοβαρά μιλάς; Με τόσον κόσμο;
Θα μπούμε και θα πούμε "Γεια"; Δε γίνεται.
Εμείς δεν είμαστε νορμάλ άνθρωποι. Θα μπεις και θα πεις "Ήρθα";
"Ήρθα. Βγάλτε τα πέρα".
Γι' αυτό έχω τα σέα μου.
Τώρα δε με καταλαβαίνεις, ε;
Δεν ξέρεις ποιος είμαι. Ξέρεις;
Όχι. Ξέρω ότι είσαι τρελός.
Δεν ξέρω, Τζέρι.
Κοίτα! Εγώ είμαι αυτός.
- Ίδιο μαλλί. - Ο ίδιος τύπος!
- Φοβερό; - Φοβερό!
- Φοβερό! Τι κάνεις; - Καλά.
Απίστευτο, ακριβώς το ίδιο μαλλί!
- Κοίτα! - Κοίτα!
- Ίδιο γυαλί! - Ποτέ δεν ξέρεις ποιον θα πετύχεις.
Απίστευτο, έτσι;
- Ναι. - Μάλλον έχω μεταμφιεστεί "εσύ".
- Κι εγώ εσύ. - Απίστευτο!
Η ζωή όλη: μεταμφίεση!
Κανείς δε θα πιστέψει αυτό που έγινε.
Λέω να βάλεις καπέλο και γυαλιά.
Έλα, Μάικλ, απελευθερώσου.
Είμαστε μόνο σταγόνες στο παρμπρίζ.
Ήθελα να 'ξερα ποιος με σκουπίζει!
Χριστέ μου! Ποιος το 'βαλε αυτό εκεί;
Στον λόγο μου, το πρωί σκεφτόμουν
ότι στην πρόβα θα γινόταν κάτι χαζό ή αλλόκοτο,
και θα 'λεγες "Α, ενδιαφέρον ήταν αυτό".
Και θ' αρχίζαμε να κατεβάζουμε ιδέες.
Έτσι είναι το σκάκι.
Κάνει ο άλλος μια κίνηση; "Ενδιαφέρον.
Ενδιαφέρον".
Παλιά έπαιζα σκάκι. Στον στρατό. Ήμουν ανίκητος.
Ήμουν πολύ καλός. Στο σκάκι έχουν βαθμούς.
Ο μετρ έχει γύρω στους 2.100.
Κι έπαιζα με υπολογιστή στο επίπεδο αυτό.
- Σοβαρά; - Ναι.
Έπαιζα, που λες, βδομάδες,
και μετά βρέθηκα στη Λεωφόρο Χόλιγουντ,
σε μια γωνία, κι είδα έναν τύπο, κουρελή, βρόμικο.
Ήταν άστεγος.
- Κι είχε μια σκακιέρα. - Ναι;
Του λέω "Παίζεις σκάκι;" Λέει "Ναι".
- Ο άστεγος; - Ναι, είναι άστεγος.
Λέω "Άκου, σε παίζω μια παρτίδα".
Λέει "Σε παίζω και δύο.
Αλλά άμα νικήσω δυο φορές, τέρμα".
Απλώνει τα χέρια, να δούμε ποιος θα παίξει πρώτος.
Λευκά, μαύρα. Παίρνω τα λευκά.
Άρα έχω την πρώτη κίνηση. Το πλεονέκτημα.
- Στο πεζοδρόμιο κάθεστε; - Ναι, εκεί, μαζί του.
- Κάτω, έτσι. - Μάλιστα.
Κουνάω ένα κομμάτι, κουνάει κι αυτός, πολύ γρήγορα.
Λέω "Με μπλοκάρει".
Βγάζω το άλογο, ανοίγει το πιόνι. Βγάζει το άλογο.
Σε δυο λεπτά μ' έχει στριμώξει, μπαμ! Ματ.
Και λέω "Όπα!" Μου 'κανε ματ σε δυο λεπτά.
Κανείς, ποτέ, δε μου 'χε κάνει ματ σε δυο λεπτά.
Κανείς. Ούτε το μηχάνημα δεν μπορούσε!
Αλλά αυτή τη φορά λέω "Εντάξει, ας παίξουμε σκάκι!"
Μου δίνει να διαλέξω. Αρχίζω πάλι εγώ.
Μάλιστα.
Σκύβω. Βγάζει το άλογό του, ανοίγω τον ιππότη μου…
Ματ!
Πιο γρήγορα από πριν.
Οπότε τα μαζεύει. Λέω "Έλα, άλλη μια παρτίδα!"
Λέει "Όχι, δυο φορές σε νίκησα. Είπα, τέρμα".
Προχωράω… τον ακολουθώ στον δρόμο, λέω,
"Έλα να παίξουμε". Λέει "Όχι, παράτα με. Δε θέλω!"
Λέω "Έλα, μια παρτίδα μόνο. Έλα!"
Δεν ήθελε.
Πάω σπίτι, έχω έναν φίλο, επαγγελματία σκακιστή.
Του τηλεφώνησα.
Λέω "Λίον, έπαιξα μ' έναν τύπο στον δρόμο και με νίκησε δυο φορές".
Λέει "Ήταν 'σαβάντ'".
Όταν παίζω τουρνουά κάπου, τους ψάχνω αυτούς, να παίξω.
Λέω "Νικάς;" Λέει "Ποτέ".
- Σοβαρά; - Σοβαρά.
Πάντα έλεγα "Τους φαντάζεσαι σ' ένα τουρνουά;"
Λέει "Δεν κάθονται. Είναι τρελοί".
Αλλά είναι άπαιχτοι!
Δηλαδή μπορεί να 'ταν κι ο καλύτερος στον κόσμο.
Μπορεί. Πιθανότατο.
Από την αρχή μού το είπε.
"Άμα σε νικήσω δυο φορές, τέρμα.
Δεν παίζουμε άλλο. Καθόλου".
Γιατί να βάλει τέτοιον κανόνα;
Γιατί το 'χει κάνει χίλιες φορές και δεν έχει τόση ώρα
να χαζολογάει μαζί σου, αφού σε νικάει τόσο εύκολα.
Γι' αυτό μάλλον.
Μα τι έκανε τόσο καλά και μπορούσε να νικάει τόσο γρήγορα;
Έβλεπε τις κινήσεις πριν γίνουν.
Κι εκεί όλο αυτό γίνεται κάπως μεταφυσικό.
Ίσως πρέπει να είσαι υπέρτατα τρελός
ή εκτός της πραγματικότητας όπου εμείς…
όλοι προσαρμοζόμαστε.
Υπάρχουν κι άλλες πραγματικότητες, ζώνες όπου κατοικείς.
Εκεί ζουν οι μεγάλοι καλλιτέχνες και εισάγουν το νέο "παράδειγμα".
Και λέει ο κόσμος "Πού το σκέφτηκε!"
Εγώ επινόησα μια… σκακιέρα.
Ήθελα να παίξω σφαιρικά.
Είσαστε στο νότιο και βόρειο πόλο, και τα κομμάτια
κινούνται προς κάθε κατεύθυνση.
Τότε ήταν που έκοψα το σκάκι.
- Ο Μπέρνι Μπρίλστιν! - Ναι.
- Θρύλος του χώρου, αλήθεια. - Έτσι.
Τότε είχα την εκπομπή Fridays. Ήταν ο παραγωγός.
Ήρθε, ήταν μεγαλόσωμος.
Όχι μόνο σωματικά, αλλά η παρουσία του.
- Όλοι ήξεραν… - Σαν λιοντάρι!
ότι όταν έμπαινε ο Μπέρνι στο δωμάτιο, το καταλάβαινες.
Λέει "Πώς σου φαίνεται, Μπέρνι;" "Χρυσό".
Κι έτσι βγήκε η ατάκα του Μπάνια στο σίριαλ.
- Το θυμάσαι; - Θεέ μου! Εσύ του το 'πες;
- Το "Χρυσό"; - Ναι.
Να, είδες, δε σου ξεφεύγει τίποτα!
Ε, όποιος γυρίζει, μυρίζει.
Θυμάμαι που στήναμε μαζί μια εκπομπή,
το πρώτο που είπα ήταν "Τι λες για τον Μάικλ Ρίτσαρντς;"
Λέω "Είναι διαθέσιμος ο Ρίτσαρντς;"
Έκανες οντισιόν με δυο άλλους, για το κανάλι.
Δύο; Τρεις φορές με φώναξες.
Έκανα κόντρα μ' ένα δωμάτιο κόσμο!
Ήταν σαν το σκάκι. Ήξερα ότι τον έχω τον ρόλο.
- Αλήθεια; - Απ' όταν σε πρωτοείδα.
- Σοβαρά; - Ναι. Αλλά ούτε λέξη!
Δε σου το είπα ποτέ.
Μόλις αρχίσαμε την ανάγνωση, είπα: "Δεν μπορεί να πουν όχι σ' αυτό".
Νιώθεις το χέρι του σύμπαντος: "Εσείς οι δύο θα 'στε μαζί".
Θα 'παιζα τον Κρέιμερ και για όλη μου τη ζωή.
Ναι.
Ταίριαζε σε οποιαδήποτε κατάσταση.
Είχε μια οικουμενικότητα στην ψυχή του.
- Πήγα στο Μπαλί. Γι' αλλαγή. - Ναι.
Να ξεφύγω λίγο.
Να βγω από αυτόν τον κόσμο.
Πάω στη ζούγκλα. Είμαι βαθιά μέσα στη ζούγκλα.
Και βλέπω κάτι γυμνούς, με δείχνουν, και λένε…
"Κρέιμερ!"
"Ο Κρέιμερ". Με αναγνώρισαν από την εκπομπή.
Είχαν μια καλύβα μ' ένα καλώδιο κάπου εκεί.
Κι έβλεπαν… Είχαν μια μικρή τηλεόραση. Έβλεπαν την εκπομπή.
Στις ζούγκλες του Μπαλί.
Μερικοί ηθοποιοί το γουστάρουν, ε;
Ναι.
Για μένα αυτό ήταν πάντα αγώνας.
Όχι. Δε δέχομαι να κρίνεται η διαδικασία.
Εσύ άμα θες, κάνε πρόβες σπίτι σου, λέγε τις ατάκες σου.
- Μ' έβλεπες τότε, ε; - Ναι.
Όλοι στο ίδιο νησί πάμε.
Το αν πας κολυμπώντας, πετώντας, με σερφ ή με αλεξίπτωτο, δεν έχει σημασία.
Μετράει μόνο η ώρα των γυρισμάτων.
Εντάξει. Αλλά πότε πότε τα ξανασκέφτομαι,
και λέω "Έπρεπε να το διασκεδάζω".
Μάικλ, αυτό μπορώ να το πω κι εγώ.
Αλλά δεν ήταν για μας αυτό.
Δεν είναι για να το απολαμβάνουμε εμείς, αλλά οι άλλοι.
Και αυτό κάναμε.
Καλά, αυτό είναι ωραίο. Πολύ ωραίο.
Γιατί εγώ δούλευα ιδιοτελώς, νομίζω.
- Όχι ανιδιοτελώς. - Ναι.
- "Δεν είναι για μένα, είναι γι' αυτούς". - Ναι.
Αυτό το έμαθα καλά…
πριν από εφτά χρόνια, ως κωμικός σε κλαμπ.
Σάλταρα, γιατί κάποιος με διέκοψε,
είπε πράγματα που με πείραξαν, και ξέσπασα με θυμό.
Έπρεπε να δουλεύω χωρίς ιδιοτέλεια εκείνο το βράδυ.
Συνήθως, σε αυτή τη "ζώνη", δεν έχω ιδιοτέλεια.
Ναι. Μου το 'πες ότι βγήκες στη σκηνή.
- Όχι, ποτέ… - Θέλεις;
Καμιά φορά λέω "Πρέπει. Θα 'πρεπε". Και κανονικά θα 'χα…
αρχίσει να παίζω αυτό το υλικό.
Αλλά, όχι…
Τα παράτησα εκείνο το βράδυ. Με τσάκισε το σκηνικό.
Ήταν εγωιστική αντίδραση.
Το πήρα πολύ προσωπικά. Ενώ έπρεπε να πω,
"Έχεις δίκιο, δεν είμαι αστείος.
Θα πάω σπίτι να δουλέψω. Τα λέμε αύριο βράδυ".
Και να φύγω, κάτι τέτοιο.
Αλλά ξέρεις, συμβαίνουν κι αυτά.
Ευχαριστώ που μου στάθηκες.
- Όχι, αλήθεια… - Δεν είχα θέμα.
- Σήμαινε πολλά για μένα. - Καλοσύνη σου.
Αλλά, μέσα μου, με καίει ακόμα αυτό.
Καλά, αυτό… Από σένα εξαρτάται.
- Ναι. Είναι μεγάλο… - Από σένα εξαρτάται να πεις
"Μακριά πήγε αυτή η βαλίτσα. Καιρός να την αφήσω".
Ναι.
Ελπίζω να το σκεφτείς και να παίξεις πάλι τη "μουσική" σου,
γιατί είναι η πιο ωραία που 'χω ακούσει.
- Τζέρι! Ευχαριστώ, φίλε. - Είναι, ναι.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου